Flinke memmen casa privada den haag

Ons was vooraf door de organisatie verzocht of Tatjana bij ons mocht inprikken en daarin hadden we natuurlijk toegestemd, zonder ook maar één van de voor de hand liggende grappen te laten liggen. Echter, de Mannen dachten daar heel anders over.

Hoofdschuddend en schamper keken ze naar onze bescheiden zangset waarmee we overigens heel bevredigend voor groepen van vele honderden mensen hebben gespeeld en gingen vervolgens naar hun vrachtwagentje. Terwijl wij onze spulletjes naar binnen brachten en aanvulden met wat apparatuur van Ocki voor de monitors kwamen de Twee Mannen met Kisten.

Kisten op wielen, met daarin versterkers, en laagboxen, en middenboxen, en hoogboxen en monitorboxen en een hele grote mengtafel en wel vier draadloze microfoons om daarmee Tatjana en haar begeleidingsminidisk eens flink te versterken.

En terwijl wij ons setje opbouwden, maakten de Mannen indrukwekkende stapels van de boxen en sloten die met dikke kabels op elkaar aan. De grijze meldde me dat ze onze installatie niet wilden gebruiken uit vrees voor ontevredenheid van De Zangeres, en wees vol trots op zijn kist met alleen al de versterker die net zo groot was als al onze spullen bij elkaar.

En terwijl wij aanvingen met onze eerste set ging hij maar eens fijn soundchecken. Hij was ook benieuwd hoe het klonk als hij TEST zei van linksachter uit de zaal, en rechtsvoor en in het midden en als-ie rondjes liep. Ik ben zelf nogal een gelijkmoedig mens en kan aardig wat lompheid hebben maar ik zag bij Anton intussen rookwolkjes uit de oren komen.

Dit gaat uiteraard gepaard met een enorm gepiep en terwijl wij ons hardnekkig door ons eerste nummer heen probeerden te werken produceerde Grijs een breed scala aan piep- en fluitgeluiden, afgewisseld met zijn sonore: Grijs, volslagen onbewust van of ongeïnteresseerd in de verregaande onbeschoftheid van zijn gedrag, probeerde Ocki nog iets duidelijk te maken of te vragen.

Naderhand in de auto vertelde Ocki me wat het geweest was: Toen de Grote Installatie naar tevredenheid van de Mannen was afgesteld en uitgefloten zetten ze ook nog een statief met spots op. Toen de ergste verblinding voorbij was zagen we Grijs en zijn blik zei: Leuk zijn wij, hè? Nadat de lampen tot hun tevredenheid waren afgesteld gingen ze weer uit. Intussen passeerde nauwelijks gemerkt het tijdstip dat de diva had zullen arriveren.

Even later passeerde het tijdstip dat de diva had zullen beginnen en toen het tijdstip dat de diva eigenlijk alweer op weg naar huis had moeten zijn ook vergleed ging ik maar eens op onderzoek. Zonder dat er een haan naar kraaide speelde een driemanformatie een vrolijk deuntje terwijl de stergitarist eens buiten ging kijken, waar een nerveus clubje mensen, bestaand uit uitbaters, organisatie en technici me wist te melden dat zelfs de koplampen van Tatjana sorry nog niet in zicht waren.

Daar waren vrijwel alle urinoirs in gebruik door geanimeerd met elkaar discussierende academici en omdat ik weinig zin had om me in hun conversatie te mengen zocht ik even een hokje op. Vele duizenden optredens in alle uithoeken van ons prachtige land hebben mij geleerd om met een begripvol gezicht altijd op het juiste moment ja of nee te knikken, welk Koeterwaals me ook toegevoegd wordt.

Naderhand begreep ik dat de man me had gecomplimenteerd met de damp die mét mij het hokje had verlaten en ik heb hem maar niet meer verteld dat dat niet mijn verdienste was maar die van mijn voorganger ter plaatse en dat ik er zelf ook erg van had genoten. Even later zag ik deze vrolijke vriend midden in de zaal plat op de plaat gaan, het gratis bier had hem blijkbaar zeer goed gesmaakt en hij heeft naderhand vast heerlijk geslapen.

Uiteindelijk is Tatjana er niet in geslaagd het evenement te bereiken. Zelfs mijn toiletmakker waagde zich nog aan een aantal, zij het enigszins wankele en geheel eigen dansbewegingen en zo werd het tóch nog gezellig.

Ocki rijdt in een klassieke Amerikaanse Ford waar hij, terecht, erg trots op is. Elke keer had ik wel een ander excuus verzonnen. En mijn omgeving stond er nooit achter. Daar moet je je dus nooit wat van aantrekken heb ik nu wel geleerd want dat is gewoon bezorgdheid dat er iets mis kan gaan.

Maar het hele leven is een risico en zo kom je dus tot niets. Totdat ik op een dag opstond en er genoeg van had!!!! Ik ben het waard dacht ik en ik voel me geen volwaardige vrouw met cup A. Toen ik bij Wouter van der Pot op consult kwam was het voor mij helemaal zeker nu komt er niets meer tussen. Alleen deze man mag mijn operatie uitvoeren. Ik wilde grote borsten en twijfelde of dat niet overdreven zou zijn.

Deze chirurg zei dat het prima bij mijn lichaam paste en dat er genoeg ruimte zou zijn in mijn borst om de operatie goed te kunnen uitvoeren. Alle vragen die ik stelde werden heel rustig en zorgzaam beantwoord.

Eindelijk iemand die mijn wens serieus nam. Zeer geduldige en kundige chirurg die erg bezeten is van zijn vakgebied dat hij niets liever wil dan het beste resultaat te behalen. Ik heb de operatie 22 September ondergaan en ben nu de meest gelukkige vrouw op aarde. Als ik nu in de spiegel kijk vind ik mijzelf mooi en daardoor voel ik mij moeder van twee fantastische zonen maar ook vooral een aantrekkelijke vrouw.

Ik weet pas nu dat geest en lichaam zo erg sterk met elkaar verbonden zijn dat iets veranderen aan je zelf dmv van plastische chirurgie zeker op invloed is op je gehele bestaan. Ook vind ik het erg fijn dat Wouter van der Pot de operatie uitvoert in een ziekenhuis zodat je in goede medische handen bent.

Zou nooit voor een kliniek kiezen die je na de behandeling weer naar huis stuurt. Ook voor klinieken die zeggen goedkoop te zijn ben ik niet gevoelig voor. Het heeft mij er juist van weerhouden om daar niet voor te kiezen. Als je ontevreden bent over je borsten wacht niet te lang maar ga er gewoon voor.

Zodat je er nog de rest van je leven van kunt genieten.

...

Behaarde kont geile zuster




Ons was vooraf door de organisatie verzocht of Tatjana bij ons mocht inprikken en daarin hadden we natuurlijk toegestemd, zonder ook maar één van de voor de hand liggende grappen te laten liggen. Echter, de Mannen dachten daar heel anders over. Hoofdschuddend en schamper keken ze naar onze bescheiden zangset waarmee we overigens heel bevredigend voor groepen van vele honderden mensen hebben gespeeld en gingen vervolgens naar hun vrachtwagentje. Terwijl wij onze spulletjes naar binnen brachten en aanvulden met wat apparatuur van Ocki voor de monitors kwamen de Twee Mannen met Kisten.

Kisten op wielen, met daarin versterkers, en laagboxen, en middenboxen, en hoogboxen en monitorboxen en een hele grote mengtafel en wel vier draadloze microfoons om daarmee Tatjana en haar begeleidingsminidisk eens flink te versterken. En terwijl wij ons setje opbouwden, maakten de Mannen indrukwekkende stapels van de boxen en sloten die met dikke kabels op elkaar aan.

De grijze meldde me dat ze onze installatie niet wilden gebruiken uit vrees voor ontevredenheid van De Zangeres, en wees vol trots op zijn kist met alleen al de versterker die net zo groot was als al onze spullen bij elkaar.

En terwijl wij aanvingen met onze eerste set ging hij maar eens fijn soundchecken. Hij was ook benieuwd hoe het klonk als hij TEST zei van linksachter uit de zaal, en rechtsvoor en in het midden en als-ie rondjes liep. Ik ben zelf nogal een gelijkmoedig mens en kan aardig wat lompheid hebben maar ik zag bij Anton intussen rookwolkjes uit de oren komen.

Dit gaat uiteraard gepaard met een enorm gepiep en terwijl wij ons hardnekkig door ons eerste nummer heen probeerden te werken produceerde Grijs een breed scala aan piep- en fluitgeluiden, afgewisseld met zijn sonore: Grijs, volslagen onbewust van of ongeïnteresseerd in de verregaande onbeschoftheid van zijn gedrag, probeerde Ocki nog iets duidelijk te maken of te vragen. Naderhand in de auto vertelde Ocki me wat het geweest was: Toen de Grote Installatie naar tevredenheid van de Mannen was afgesteld en uitgefloten zetten ze ook nog een statief met spots op.

Toen de ergste verblinding voorbij was zagen we Grijs en zijn blik zei: Leuk zijn wij, hè? Nadat de lampen tot hun tevredenheid waren afgesteld gingen ze weer uit. Intussen passeerde nauwelijks gemerkt het tijdstip dat de diva had zullen arriveren. Even later passeerde het tijdstip dat de diva had zullen beginnen en toen het tijdstip dat de diva eigenlijk alweer op weg naar huis had moeten zijn ook vergleed ging ik maar eens op onderzoek.

Zonder dat er een haan naar kraaide speelde een driemanformatie een vrolijk deuntje terwijl de stergitarist eens buiten ging kijken, waar een nerveus clubje mensen, bestaand uit uitbaters, organisatie en technici me wist te melden dat zelfs de koplampen van Tatjana sorry nog niet in zicht waren. Daar waren vrijwel alle urinoirs in gebruik door geanimeerd met elkaar discussierende academici en omdat ik weinig zin had om me in hun conversatie te mengen zocht ik even een hokje op.

Vele duizenden optredens in alle uithoeken van ons prachtige land hebben mij geleerd om met een begripvol gezicht altijd op het juiste moment ja of nee te knikken, welk Koeterwaals me ook toegevoegd wordt. Naderhand begreep ik dat de man me had gecomplimenteerd met de damp die mét mij het hokje had verlaten en ik heb hem maar niet meer verteld dat dat niet mijn verdienste was maar die van mijn voorganger ter plaatse en dat ik er zelf ook erg van had genoten.

Even later zag ik deze vrolijke vriend midden in de zaal plat op de plaat gaan, het gratis bier had hem blijkbaar zeer goed gesmaakt en hij heeft naderhand vast heerlijk geslapen. Uiteindelijk is Tatjana er niet in geslaagd het evenement te bereiken. Zelfs mijn toiletmakker waagde zich nog aan een aantal, zij het enigszins wankele en geheel eigen dansbewegingen en zo werd het tóch nog gezellig.

Ocki rijdt in een klassieke Amerikaanse Ford waar hij, terecht, erg trots op is. Elke keer had ik wel een ander excuus verzonnen. En mijn omgeving stond er nooit achter. Daar moet je je dus nooit wat van aantrekken heb ik nu wel geleerd want dat is gewoon bezorgdheid dat er iets mis kan gaan. Maar het hele leven is een risico en zo kom je dus tot niets. Totdat ik op een dag opstond en er genoeg van had!!!! Ik ben het waard dacht ik en ik voel me geen volwaardige vrouw met cup A.

Toen ik bij Wouter van der Pot op consult kwam was het voor mij helemaal zeker nu komt er niets meer tussen. Alleen deze man mag mijn operatie uitvoeren. Ik wilde grote borsten en twijfelde of dat niet overdreven zou zijn. Deze chirurg zei dat het prima bij mijn lichaam paste en dat er genoeg ruimte zou zijn in mijn borst om de operatie goed te kunnen uitvoeren. Alle vragen die ik stelde werden heel rustig en zorgzaam beantwoord. Eindelijk iemand die mijn wens serieus nam.

Zeer geduldige en kundige chirurg die erg bezeten is van zijn vakgebied dat hij niets liever wil dan het beste resultaat te behalen. Ik heb de operatie 22 September ondergaan en ben nu de meest gelukkige vrouw op aarde. Als ik nu in de spiegel kijk vind ik mijzelf mooi en daardoor voel ik mij moeder van twee fantastische zonen maar ook vooral een aantrekkelijke vrouw. Ik weet pas nu dat geest en lichaam zo erg sterk met elkaar verbonden zijn dat iets veranderen aan je zelf dmv van plastische chirurgie zeker op invloed is op je gehele bestaan.

Ook vind ik het erg fijn dat Wouter van der Pot de operatie uitvoert in een ziekenhuis zodat je in goede medische handen bent. Zou nooit voor een kliniek kiezen die je na de behandeling weer naar huis stuurt. Ook voor klinieken die zeggen goedkoop te zijn ben ik niet gevoelig voor. Het heeft mij er juist van weerhouden om daar niet voor te kiezen. Als je ontevreden bent over je borsten wacht niet te lang maar ga er gewoon voor. Zodat je er nog de rest van je leven van kunt genieten.

...


Dat is onzin, want de eerste door de corporaties Mitros en Portaal gehouden draagvlakmeting dateert van Flink houdt zijn gehoor ook voor dat de reden van die plannenmakerij was de maatschappelijke problematiek die sinds de er jaren in de wijk zou hebben bestaan als gevolg van de toenemend eenzijdige bevolkingssamenstelling. Ook dat is onjuist. Toenmalig CDA-wethouder Haitsma voerde destijds als reden aan dat de nieuwe stadsentree over de Clausbrug langs de Churchilllaan vroeg om bebouwing van meer allure.

Voor deze overeenkomst werden twee argumenten aangevoerd: In was dat ca. Dus de flats moesten hoe dan ook weg om plaats te maken voor chique woningen, omdat daar aan te verdienen viel en daar werden wisselende argumenten voor bedacht.

Interessant is te weten dat de door staatssecretaris Remkes ingestelde commissie Konings voor de helft bestond uit projectontwikkelaars, die natuurlijk stonden te springen om te verdienen aan de sloop van sociale huurwoningen en het bouwen van vervangende koopwoningen. Eén van de leden was Van Gugten van Proper-Stok inmiddels Heymans die flink heeft verdiend aan de nieuwbouw en renovatie in Kanaleneiland. Jesse Flink, zo blijkt uit zijn verhaal, blijkt van deze voorgeschiedenis niets te weten.

Althans, hij maakt zijn gehoor wijs dat het doel van de aanpak van Kanaleneiland was het voldoen aan de maatschappelijke opdracht om de problemen aan te pakken die zouden zijn ontstaan door de verregaande eenzijdigheid van de wijk. Eenzijdigheid que opleiding, etniciteit, gezondheid, werkloosheid. Wat Flink niet vertelt is dat de gemeente al jaren probleemgezinnen in Kanaleneiland placht te huisvesten.

Ook niet dat noch de gemeente, noch Mitros en Portaal optraden tegen probleem huurders die hun portiek terroriseerden. En ook niet dat vooral Mitros de flats al jaren liet verloederen door noodzakelijk onderhoud achterwege te laten. Immers, er woonden toch alleen maar allochtonen, dus waarom zou je de flats nog goed onderhouden? Dat het argument van de eenzijdige bevolkingssamenstelling er door Flink met de haren bij wordt gesleept blijkt ook uit het vervolg van zijn verhaal.

Als er door een kritische toehoorder gevraagd wordt waar de oorspronkelijke huurders zijn gebleven, antwoordt Flink dat die er allemaal voor konden kiezen na de renovatie terug te keren. Erg consistent is dat niet. Die oorspronkelijke bewoners, merendeels Marokkaanse en Turkse huurders, zouden immers volgens Flink door hun oververtegenwoordiging de reden van de verloedering zijn. Bovendien zou de gerenoveerde woning volgens de plannen tweemaal zoveel huur gaan vergen of alleen maar gekocht kunnen worden omdat ze in de vrije sector werden gebracht.

De terugkeergarantie was dus een leugen. Hij vertelt niet waarom. De reden was dat de corporaties het geld niet meer konden opbrengen om de flats te slopen dan wel te renoveren. In was het nog steeds de bedoeling dat Mitros en Portaal dat uit eigen middelen zouden financieren. Flink doet het in zijn verhaal voorkomen alsof de gemeente, Mitros en Portaal en aannemer Heymans van het begin af aan dat begin dateert hij abusievelijk in samen optrokken.

Door de crisis slaagde ook de GEM. Besloten werd de flats die inmiddels ontruimd waren door de oorspronkelijke huurders tijdelijk te gaan verhuren. In ging men in de woorden van Flink anders tegen de maatschappelijke opdracht aankijken. Grote onzin, want die doelgroep de oorspronkelijke huurders die volgens Flink allemaal mochten terugkeren bestond uit voornamelijk uit Marokkaanse en Turkse families die de verdubbelde huren en hypotheken niet zouden kunnen betalen en de verhuizing terug niet vergoed kregen.

Nog bonter maakt Flink het als hij enthousiast gaat vertellen dat er zich in opeens een nieuwe doelgroep aandiende, de tijdelijke huurders: Alsof die wél euro huur per maand zouden kunnen betalen of het geld zouden hebben om een flat  te kopen.

Zoals Flink ongetwijfeld weet zijn de tijdelijke huurders, die overigens stevig werden uitgebuit, voor zover ze niet vrijwillig vertrokken, er door tussenkomst van de rechter uitgegooid. Het verhaal over de nieuwe creatieve doelgroep is dus uiterst hypocriet. Van tot beweerden de gemeente, Mitros en Portaal dat de flats bouwtechnisch zo slecht waren dat renovatie geen optie meer was.

Een ander voorbeeld dat er telkens een ander argument wordt aangevoerd een betere entree van de stad, middeninkomens vasthouden, bouwtechnische staat, eenzijdige bevolkingssamenstelling om te bereiken waar het in feite om gaat: Aan het eind van zijn verhaal vertelt Flink trots dat de partijen die in de GEB. Kanaleneiland deel nemen hun inleg er na de renovatie en verkoop ruimschoots uit hebben gehaald.

De flats zouden door GEM. Er is dus in elk geval geen sprake van, zoals wel in de kranten te lezen is en zoals de PvdA roept, dat Mitros en Portaal de flats om niet van de hand hebben gedaan. De oorspronkelijke huurders zijn er net als de tijdelijke huurders uitgewerkt om geen andere reden dan om winst te kunnen slaan uit het omzetten van sociale huurwoningen in vrije sector huur en koop.

Vooral de sociale huurders zijn de klos kopers halen hun geld er wel weer uit. In de tweede plaats omdat zij degenen zijn die voor de winsten krom liggen van de corporaties, de gemeente, het rijk en Bouwend Nederland. Jesse Flink beschouwt de gang van zaken echter als een groot succes. ING weigert geld over te maken dat ingezameld is om Cubanen te helpen na de orkaan Irma. De afkeer tegen het socialistische Cuba zit er bij de ING zo diep in, dat het zelfs weigert 25 euro over te maken naar België op de rekening van de Belgische vereniging Initiativa Cuba Socialista ICS , te weten de contributie die ik moet betalen om daar lid van te kunnen zijn.

Al jaren laat ik mij de nieuwsbrief toesturen van de Stichting Glasnost. Volgens de nieuwsbrief zelf de best geïnformeerde site over Cuba. Die moet weinig hebben van het socialistische regiem. Dat mag kennelijk wel van de Amerikanen. Omdat ik meen dat ING handelt in strijd handelt met wat wordt geacht mensenrecht te zijn, namelijk je te mogen verenigen en uitdrukking te geven aan je eigen politieke opvatting, heb ik een klacht ingediend bij het College voor de rechten van de mens.

Op 8 januari wordt die klacht behandelt en moet ING uitleggen waarom mijn contributie niet wordt overgemaakt. Of de Duitse vereniging die geld inzamelde om Cubaanse slachtoffers van de orkaan Irma te helpen een klacht heeft ingediend weet ik niet, maar ik zal ze aanbieden omdat voor hun te doen.

Het saboteren van humanitaire hulp door ING kan niet ongestraft blijven. ING schakelde naar aanleiding van mijn klacht het duurste en meest prestigieuze advocaten kantoor Stibbe in.

T Barkhuysen stelde een verweerschrift op. Daarin wordt uitgelegd dat ING heel veel waarde hecht aan integriteit, eerlijkheid en verantwoordelijkheid en dat daarom die contributie dus niet kan worden overgemaakt. In projecten waar van kinderarbeid sprake is of steun aan fossiele energie. ING heeft, als we het betoog van  een prof. T Barkhuysen van Stibbe volgen en even de berichten in de media over corruptie en witwassen vergeten, een integriteitsbeleid dat er op gericht is zich strikt aan wet- en regelgeving te houden, ook de Amerikaanse regelgeving waar Barkhuysen echter slechts in een voetnoot naar verwijst.

Dus zonder te verwijzen, zoals een serieuze advocaat zou doen, naar een concrete bepaling waar ING zich aan te houden heeft. Barkhuysen van Stibbe de factsheet van U. Treasury Department Office of Public Affairs, waar hij in een voetnoot naar verwijst, zelf niet gelezen te hebben. Want daarin wordt juist opgesomd wat er allemaal wél mag en dat is zoveel dat het echt uitgesloten is dat ING mijn contributie aan de Belgische vereniging ICS niet zou mogen overmaken.

Barkhuysen opgestelde verweerschrift roept de vraag op: Is alles en iedereen te koop? Wat zou nu de echte reden kunnen zijn dat ING mijn contributie niet wil overmaken aan het socialistische ICS in België, maar geen probleem heeft met CubaGlasnost als klant die niets moet hebben van het socialistische Cuba?

Het antwoord ligt voor de hand. Cuba heeft na de revolutie alle Amerikaanse banken en ondernemingen het land uit gegooid en zich de eigendom die zij daar in de loop van tientallen jaren bij elkaar hadden geroofd aan het volk teruggegeven. Cuba is voor Amerikaanse banken en multinationals dus de duivel zelf en de grote vrees is altijd geweest dat andere landen, die ook door Amerikaanse banken en multinationals leeggeplunderd worden, het Cubaanse voorbeeld zouden volgen.

ING is al lang geen Nederlandse bank meer, ING is een grote internationale bank die er om zakelijke redenen op uit is goeie maatjes te zijn met Amerikaanse banken en multinationals. En dan moet je laten zien dat je niets maar dan ook niets met Cuba te maken wil hebben.

Met wet- en regelgeving en integriteit heeft dat weinig te maken. Voor de productie van één liter bioetanol is liter water nodig. Per saldo verhoogt bio­brandstof uitstoot van CO2. Agrobrandstof leidt tot meer honger, onderdrukking en milieu­schade. De Europese Commissie voert met instemming van de lidstaten al jaren het beleid dat voor de productie van diesel en benzine naast aardolie ook landbouwproducten gebruikt moeten wor­den. Bioetanol alcohol wordt gewonnen uit biet, rietsuiker, graan, mais, e.

Biodiesel uit plantaardige en dierlijke olie. De agroindustrie die zich richt op agrobrandstof is booming business. In werd meer dan miljard liter geproduceerd, waarvoor miljoen hectare landbouwgrond werd gebruikt. Een verdubbeling ten opzichte van Het argument om fossiele brandstof te vervangen door biobrandstof is het klimaat.

Verwoes­tijning door klimaatverandering is enorm: Met name in Afrika heeft dat rampzalige gevolgen, omdat daar honder­den miljoenen kleine boeren voor hun bestaan afhankelijk zijn van het snel krimpende areaal landbouwgrond. Volgens de VN is er in Afrika sprake van 25 miljoen eco-vluchtelingen die een heenkomen zoeken in sloppenwijken van grote steden en uitwijken naar landbouwgrond die door anderen wordt gebruikt, wat de oorzaak is van veel gewapende conflicten.

Onder invloed van klimaatverandering wordt vruchtbare grond droog en keihard, zodat die niet meer voor landbouw te gebruiken is. Klimaatverandering leidt ook tot het verdwijnen van gletschers waardoor rivieren wilde vernietigende stromen worden, maar ook de beschikbaar-heid van water snel afneemt. Dat biobrandstof een oplossing is voor het klimaatprobleem blijkt echter niet het geval te zijn. Voor de verwerking van biobrandstof is namelijk zoveel energie én water nodig, dat het per saldo juist een aanslag is op het klimaat én het milieu én de beschikbaarheid van water.

Heel veel ziektes hebben te maken met vervuild drinkwater: In Afrika hebben rond 5 miljoen niet de beschikking over drink­baar water. In Azië gaat hem om miljoen mensen, 92 miljoen in Latijns Amerika en de Cari­ben, 67 miljoen mensen in de arabische landen. De hoeveelheid energie die nodig is voor de productie van biobrandstof is zo enorm, dat de  productie daarvan per saldo leidt tot een toename van CO2 in de atmosfeer in plaats van tot een afname.

En voor de productie van één liter bioetanol is liter water nodig. Niet alleen volgens ecologisten, maar ook volgens Nestlé leidt de productie van biobrandstof tot extreme armoede van honderden miljoenen mensen. Dagelijks verstookt de VS 20 miljoen vaten olie. Om de levering van olie uit die landen te garan-deren houdt de VS er een enorme en kostbare legermacht op na in de golf van Perzië, het Midden-Oosten en in Azië.

De VS trekt ook nog eens miljoen per jaar uit voor militaire ondersteuning van Israel en miljoen voor het militaire appa- raat in Egypte. Wat voor de VS geldt, geldt voor het hele geïndustrialiseerde Westen: Voor de productie van 50 liter benzine is kilo maïs nodig. In landen als Mexico en Zambia is maïs basisvoedsel. De keuze waar het om biobrandstof gaat is eenvoudig. In een volle tank gaat ongeveer wat een kind nodig heeft om een jaar te kunnen eten.

Biobrandstof is niet alleen een aanslag op het klimaat, drinkwater en de voedselvoorziening, maar ook een aanslag op het fysieke en sociale milieu. Die grond was altijd in gebruik van die kleine boeren, maar die zijn daar verdreven. De regering van Brazilië streeft ernaar 26 miljoen hec­tare vrij te maken voor de productie van suikerriet. Tussen en raakten 5,4 mil­joen kleine boeren hun land kwijt aan grootschalige suikerrietbouw en konden als rondrei­zen­de corta­dor van de ene naar de andere plantage aan de slag onder omstandigheden die niet veel beter zijn dan toen de slavernij in Brazilië werd afgeschaft.

De suikerrietbouw slokt overigens niet alleen de grond van die kleine boeren op, maar ook steeds meer bosgrond. Dat groei van de suikerrietproductie ten koste gaat van zoveel kleine boeren heeft tevens tot gevolg dat Brazilië steeds minder zelf voedselgewassen verbouwt en steeds meer moet impor-teren en de voedselvoorziening daardoor steeds meer afhankelijk wordt van fluctuerende prij-zen op de wereldmarkt.

Pizo Movedi Zuid Afrika. Grondverwerving om biobrandstof te verbouwen vindt plaats in veel landen in Azië, Afrika en Latijns-Amerika. Colombia is de vijf na grootste producent van palmolie. Ook palmolie wordt gebruikt voor biobrandstof. Tussen en werden Formeel worden inheemse boeren in een gebied van Dat weerhoudt paramilitairen er niet van ze weg te jagen en multinationals niet om de grond vervolgens in gebruik te nemen als plantage voor palmbomen.

De in gekozen president Álvaro Uribe onderhoudt banden met de paramilitairen en is vriend van de latifun-distas. De Angolese regering kondigde aan een half miljoen hectare te bestemmen voor de teelt van palmolie. In begon het Angolze Biocom met het planten van palmbomen. Portugese be-drijven zetten projecten op voor zonnebloem, soja, jatrofa en palmolie om in Europa te ver­werken tot biobrandstof. In Kameroen zette het half franse Socapalm In Kameroen gaat dat, samen met plantages voor hout en houtsnippers, ten koste van tropisch  langrijk voor het opnemen van CO2 en voor biodiversiteit.

De regering wil daar nog eens á hectare voor palmboomplantages aan toe voegen. Het Chinese bedrijf ZTE kondigde in aan palmboomplantages in de Republiek Congo te begin­nen voor 3 miljoen hectare. Het Italiaanse ENI voorzag een palmboomplantage  van Het marxistische Etiopië maakt zich ook met enthousiasme op voor de vervreemding van zijn gronden: De multinational Saudi Star heeft zich ontfermt over tienduizenden hectares van de in het land schaarse vruchtbare grond.

In Kenia heeft het Japanse Biwako in Het Belgische HG financiert een project voor In sloot de president van Madagaskar in het geheim een overeenkomst met Daewoo voor een miljoen hectare voor palmbomen met als enige tegenprestatie dat Daewoo zelf voor de ontsluiting en irrigatie zou zorgen. Toen dat uitkwam werd de president verjaagd en zijn op-volger ontbond het kontrakt.

De boeren die het land in gebruik hadden hoorden er bij toeval van. De investeringen van Addax worden gefinancierd door de Europese Bank en de Afrikaanse Ontwikkelingsbank. Het probleem in Afrika is over het algemeen dat er geen kadaster bestaat, zeker niet voor grond buiten de stad.

Formeel is de grond van de staat en hebben gemeen­schappen van boeren recht van vruchtgebruik. Addax koos de grond uit langs een rivier die belangrijk is voor watervoorzieningen van de hele streek. Boeren zijn bang dat de plantages van Addax zoveel water uit de grond zuigen en het grondwater verontreinigen dat hún watervoorziening in gevaar komt.

In het contract voor 50 jaar is daar niets over geregeld. Addax heeft de boeren in het vooruitzicht gesteld dat zij bij Addax kunnen komen werken. Er zouden arbeidsplaatsen komen, maar er werken er maar 50 en die verdienen niet meer dan 1,8 euro per dag. Multinationals kunnen makkelijk lucratieve kontrakten sluiten omdat nationale en lokale bestuurders makkelijk zijn om te kopen. Bijzonder kwalijk is dat institututen als de Wereld-bank, de Europese Investeringsbanken, de Bank voor Afrikaanse Ontwikkeling daarin geen reden zien om van investeringen af te zien.

Biobrandstof brengen overal catastrofes teweeg. Ze ontwrichten de sociale structuur, deci-meren de grond voor akkerbouw en de lokale voedsel voorziening, bedreigen het klimaat en verergeren de honger in de wereld. Op een planeet waar elke vijf seconde een kind onder de 10 jaar sterft van de honger is het speculeren met landbouwgrond en daarvan gebruiken voor biobrandstof een misdaad tegen de menselijkheid.

Helaas is dit boek niet vertaald in het Engels en in het Nederlands. Ziegler was 8 jaar speciaal gezant bij de VN voor de honger in de wereld. De honger in de wereld is volgens Ziegler steeds meer de schuld van de rijke landen die de vrije markt aan arme landen opdringen om er zelf beter van te worden. De laatste is nota bene lid van de Franse socialistische partij. Het WTO staat daar los van.

Daar zijn staten lid van. Marcel Mazoyer, hoogleraar verbonden aan het instituut voor agronomie in Parijs, hield de leden van de UNCTAD in voor dat de liberalisatie van wereldhandel voor wat betreft de landbouw de competitie bevorderde tussen extreem ongelijke producenten, wat alleen maar als gevolg kan hebben een verergering van de mondiale voedselcrisis, de economische- en de financiele crisis.

Je zou de ongelijke strijd kunnen vergelijken met een bokswedstrijd tussen de wereldkampioen zwaargewicht Mike Tyson en een ondervoede werkloze uit Bengalen. Het IMF en het WTO zijn vanaf hun oprichting de meest fervente vijanden van de universele eco­nomische-, sociale- en culturele rechten en in het bijzonder van het universele recht op voeding.

Voor de functionarissen van het IMF en de bureaucraten van het WTO is elke interventie in de vrije markt een gruwel. Dat was niet anders toen Dominique Strauss-Kahn ook een prominent lid van de Franse socialistische partij de leiding had van het IMF Jean Ziegler schrijft dat hij in zijn tijd als rapporteur van de VN op het gebied van honger — met 4 amerikaanse ambassadeurs te maken had die tegen al zijn voorstellen stemden en hem bovendien als rapporteur weg wilde hebben.

Een druk waar Kofi Annan niet voor zwichtte. Twintig jaar na de oprichting van het WTO is de mondiale vrijhandel zo ver gevorderd dat de arme landen van hun nationale onafhankelijkheid, in elk geval op economisch gebied, compleet beroofd zijn. Grenzen aan import en multinationals zijn er niet meer, ziekenhuizen en onderwijsinstellingen zijn goeddeels geprivatiseerd en het aantal slachtoffers van honger en ondervoeding neemt toe.

Van tijd tot tijd verstrekt het IMF nieuwe leningen waarmee oude leningen moeten worden afgelost of staat het toe dat de afbetalingsverplichting even wordt opgeschort. Maar daarbij stelt het IMF altijd als voorwaarde dat er hoe dan ook bezuinigd wordt op publieke uitgaven voor gezondheidszorg, onderwijs en subsidies voor voeding. Stijgende werkloosheid en extra honger is steevast het gevolg. Niger had een overheidsdienst voor veterinaire hulp. Die werd onder druk van het IMF ontmanteld. Veterinaire producten vaccins, antiparasieten vormen nu dankzij het IMF een markt waar boeren zijn uitgeleverd aan de multinationals die zoveel mogelijk aan arme boeren proberen te verdienen.

Tienduizenden boeren werden daardoor gedwongen hun veestapel er aan te geven en hun heil te zoeken in de snelgroeiende sloppenwijken van grote steden. Overal waar het IMF neerstrijkt is het afgelopen met boeren die rijst, cassave en gierst verbouwen, want ook daarvoor geldt dat zij de prijs niet kunnen opbrengen die door multinationals en speculan­ten wordt bedongen voor kunstmest, zaaigoed e.

Het IMF eist bovendien dat er primair voor de export wordt geproduceerd koffie, cacao, thee, e. Productie om de eigen bevolking te voeden moet daar volgens het IMF maar voor wijken. Behalve ervoor te zorgen dat arme landen geleend kapitaal terugbetalen ziet het IMF het als haar taak multinationals en speculanten toegang te verschaffen tot de interne markt van zuidelijke landen en lokale producenten uit te zuigen. Vrijhandel is het weerzinwekkende masker van de honger en de dood, zoals de volgende voorbeelden laten zien.

Haiti Haiti is tegenwoordig het meest miserabele land van Latijns-Amerika en op drie na het meest arme land ter wereld. In het begin van de er jaren was Haïti echter selfsupporting wat betreft de productie van rijst. Niet alleen wordt de rijst in de VS door vergevorderde mechanisatie goedkoper geproduceerd, de VS-regering legt er bovendien nog eens veel subsidie op toe. Mag kennelijk wel van het IMF. Tussen en steeg de import van rijst uit de VS van De ineenstorting van de Haïtiaanse rijstproductie had een exodus tot gevolg van boe­ren naar de sloppenwijken van Puerto Principe en de andere grote steden van de land.

Dat viel door de mondiale crisis vanaf , waardoor de prijs van rijst drie keer over de kop ging, niet meer op te brengen. Sindsdien waart de honger door de straten van Cité Soleil. Zambia Zambia zucht sinds het begin van de jaren 90 onder de door het IMF opgelegde economische her­vormingen.

Zambia is een prachtig land, waar de rivier Zambesi en het zachte klimaat zorgt voor groene heuvels. Mais vormde altijd een belangrijk deel van de voeding. De verkoop en de export naar Europa werd verzorgd door de Marketing Board. Iedereen had genoeg om te eten. Totdat door toedoen van het IMF de subsidie werd afgebouwd. Niet alleen voor mais, maar ook voor kunstmest, zaaigoed en pesticiden.

Het IMF wilde ook het einde van gratis ziekenhuizen en onderwijs. De akkerbouw ging daarna snel achteruit en op het platteland en in de achterstandswijken in de stad moest de bevolking al snel genoegen nemen met een keer eten per dag. Om uit de kosten te komen en te overleven werden boeren gedwongen hun werkdieren en hun grond te verkopen en zich aan te bieden voor onderbetaalde werk als dagloner op de grote katoenplantages van multinationals.

De jaarrapporten tonen het beeld van tevreden onverschilligheid. In heette het: Voor de betrokken landen hebben de door het IMF opgelegde hervormingen desastreuze gevolgen. Ze nemen de bescherming weg die de lokale industrie nodig heeft om het op te kunnen nemen tegen de multinationals en de meerderheid van de publieke diensten raakt geprivatiseerd. De revisie van de Employment and Land Act verorzaakt de ontbinding van sociale diensten, van vakbondsvrijheid en van het recht op een minimuminkomen.

Het gevolg is werkloosheid, mateloze verhoging van de prijzen voor elementaire voeding en toenemende dakloosheid. De bureaucraten van het IMF weten de catastrofe die ze aanrichten nog als een succes te verkopen door te stellen dat de ongelijkheid tussen leefcondities in de stad en die in op het platteland in de periode — sterk is afgenomen.

Logisch, want de ellende in de stad is dramatisch toegenomen tot die welke gelijk is met die op het platteland. Ghana Na Ethiopië is Ghana het land ten zuiden van de Sahara dat het eerst onafhankelijk werd. Na ijzeren repressie door Engeland, stakingen en massabewegingen zag de republiek Ghana het licht in De Ghanesen zijn een trots volk, maar ook zij werden door het IMF gedwongen de weg te gaan waartoe Zambia werd gedwongen.

Het FMI eiste vervolgens opheffing van subsidies voor zaaigoed, pesticiden en kunstmest. Daar stak het IMF meteen een stokje voor. In moet Ghana meer dan miljoen dollar neertellen voor de import van voeding. Afrika als geheel was in In maakten beursspeculanten dat de prijzen voor elementaire voeding op de wereldmarkt om­hoogschoten, waardoor het zeker is dat Afrikaanse landen het geld niet hebben om voldoende voe­ding in te voeren. De vrije markt maakt dat honger en dood om zich heen grijpen, mede dankzij de diensten van het IMF.

Nederland zou wel het dubbele aantal vluchtelingen kunnen toelaten van wat het nu toelaat, maar dat vluchtelingen niet allemaal in Europa toegelaten kunnen worden, daar heeft Halsema wel begrip voor. Willen we hen niettemin een perspectief bieden dan zouden kampen buiten Europa als Zatopia een oplossing zijn. Zatopia is samentrekking van Utopia en Zaatari. In Zatopia is waterleiding, riolering en zonne-energie.

Er is een ziekenhuis en er zijn collegezalen waar cursussen kunnen worden gevolgd van grote Europese en Amerikaanse universiteiten. Zatopia zou na verloop van tijd een eigen zelfgekozen bestuur kunnen hebben en een eigen politie, opgeleid door Europese politieopleiders. Iedereen krijgt een wooncontainer en basisloon, maar kan bijverdienen. Zatopia blijkt een succes. Aldus de utopie van Halsema. Wat is er utopisch aan Zatopia? De eerste vraag die bij mij opkwam is: Europa geeft vele miljarden uit om vluchtelingen tegen te houden en terug te sturen.

Aan Frontex, aan bedrijven gespecialiseerd in grensbewaking, aan ambtenaren die moeten beoordelen of vluchtelingen terecht een asielverzoek doen, aan juridische procedures, vreemdelin­genbewaring, gedwongen terugkeer. Die Zatopias zijn wellicht goedkoper, zeker als vluchtelingen die daar terecht kunnen ook mogen werken om hun kost te verdienen.

Wat maakt Zatopia tot een utopie, ér zou al lang een begin van uitvoering gemaakt kunnen worden. Waarom gebeurt dat niet? Halsema gaat niet in op die vraag. Veel problemen ontstaan en worden niet opgelost omdat er grote belangen op het spel staan, belangen die er bij gebaat zijn als problemen juist niet worden opgelost.

De wapenindustrie en de grensbewakingsindustrie bijvoorbeeld heeft er groot belang bij dat het probleem juist niet wordt opgelost. Hetzelfde geldt voor de hulpverleningsindustrie zie de Crisiskaravaan van Linda Polman en het leger van mensensmokkelaars. En voor oorlogvoerende naties die de stromen vluchtelingen gebruiken om hun geo-politieke doelen na te jagen. Misschien heeft het zijn redenen en is het een grote illusie te denken dat ze ooit van de grond komen.

Waarom willen wij vluchtingen niet opvangen? Halsema gaat wel in op de vraag: Die kwetsbare bevolking zou steeds meer voor de PVV kunnen kiezen. Om dat te vermijden is een hard asiel- en migratiebeleid begrijpelijk p.

Waarom onze welvaart onverantwoord op de tocht zou komen te staan als het asiel- en migratiebeleid minder hard en barbaars zou zijn, daar gaat zij niet op in. Ook Ruud Lubbers en Paul van Seters pleitten voor de toelating van veel meer migranten: De stelling dat onze welvaart onverantwoord op de tocht komt te staan bij een veel ruimhartiger asiel- en migratie-beleid is op zijn minst discutable en dus had Halsema daar niet zonder motivering vanuit moe­ten gaan.

Hoe komt het dat de gevolgen vooral voor de kwetsbare bevolking zijn? Verder, Halsema gaat er kennelijk als vanzelfsprekend vanuit dat de komst van asielzoekers en migranten in de eerste plaats gevolgen heeft voor de kwetsbare bevolking die in hun straten, wijken en dorpen in moeten schikken om plaats te maken voor de nieuwkomers p.

Hoewel dat helaas vaak de praktijk is, is dat niet onvermijdelijk want een politieke keuze. Gemeenten zouden veel vaker ook in de meer welgestelde wijken voor huisvesting kunnen zorgen voor vluchtelingen. Dat de huisvesting van vluchtelingen ten koste gaat van de kwetsbare bevolking heeft alles te maken met het feit dat het beleid van de overheid landelijk en gemeentelijk gericht is op terugdringen van het percentage sociale huurwoningen onder andere door het op grote schaal slopen en vervangen ervan door vrije sector huur- en koop.

In Utrecht was het aandeel sociale huur in ca. Dat beleid heeft een naam: Dat sloopbeleid is in andere grote steden niet anders. Dat de kwetsbare bevolking met lede ogen aanziet dat de slinkende sociale woningvoorraad met vluchtelingen gedeeld moet worden is logisch, maar wel het product van beleidskeuzes van gematigde partijen die het kwetsbare electoraat op die manier in de armen van de PVV drijft.

Afkeer van vreemdelingen als gezonken cultuurgoed Volgens Halsema is het het volk dat zich verzet tegen een ruimhartig vluchtelingenbeleid. Aan gematigde partijen zou het niet liggen, maar die hebben nu eenmaal rekening te houden met de dreigende volkswoede. Die gematigde partijen scheppen niet alleen omstandigheden die maken dat vluchtelingen door de kwetsbare bevolking worden beschouwd als concurrenten op bijvoorbeeld de woningmarkt, zij zijn het die ook als eerste roepen dat er een rem moet worden gezet op de toelating van vluchtelingen en vreemdelingen.

In werd de nieuwe vreemdelingenwet aangenomen die een zeer aan­zienlijke verscherping van het toelatingsbeleid inhield waarmee de politiek een duidelijk signaal gaf: Beslissingen van de staatssecretaris en uitspraken van rechtbanken en de Afdeling Bestuursrechtspraak zijn vaak zo meedogenloos dat het volk daartegen in opstand komt: Nee, afkeer van vreemdelingen komt niet van het volk, maar wordt door voorname en geleerde partijgangers in gang gezet.

De groep Wilders, later de PVV, verscheen overigens pas in op het toneel, lang nadat Bolkestein, Scheffer, Fortuyn de trend hadden gezet. Met kennelijke instemming, waarbij zij zich op Popper beroept, citeert zij Paul Scheffer: Vrijheid zonder enige begrenzing leidt ertoe dat de bullebak de zachtmoedige onderwerpt en vrijheid moet er niet toe­leiden dat aan intolerantie geen halt wordt toegeroepen. Een pleidooi voor open grenzen is dus zin­loos, aldus Halsema.

Het is duidelijk dat Halsema hier twee betekenissen van het begrip grens laat samenvallen die weinig met elkaar te maken hebben. Popper betoogt dat vrijheid zonder dat daar beperkingen aan worden gesteld ten koste gaat van de vrijheid van de zachtmoedige en dat vrijheid niet zover mag gaan dat intolerantie zijn gang kan gaan.

Waarom Halsema daaruit de conclusie trekt dat aan anderen, c. Het lijkt mij dat Popper juist een argument aandraagt om grenzen te stellen aan de vrijheid van welvarende mensen om vluchtelingen buiten te sluiten en te laten creperen.

De natiestaat biedt behalve bescherming ook veel onderdrukking De grens tussen de tegenwoordig bestaande natiestaten is tamelijk toevallig, niet door het volk gekozen, maar door potentaten aan het volk opgelegd die het volk min of meer beschouwden als hun eigendom. Dat zij het volk gedwongen hebben die natiestaat te gehoorzamen, willen dat kinderen op school leren dat Coen een held was in plaats van een massamoordenaar, willen dat kinderen op school het Wilhelmus zingen en be­reid zijn in oorlogen voor de natie te sterven maakt dat niet anders.

Halsema betoogt in navolging van Scheffer: De identificatie van inwoners met het gebied binnen de grens is zo sterk geworden dat de opheffing of de verschuiving ervan leidt tot revolutie en geweld p.

Daarmee voert Halsema nog een argument aan tegen al te open grenzen. De vraag is echter of een niet geïndoctrineerd volk dat ook zo ziet of dat de politieke elite wil dat het volk dat zo ziet om een middel te hebben waarmee het volk tegen vreemdelingen en vluchtelingen kan worden opgezet. Om het volk tot aanvaarding van het staatsgezag te brengen is het aanzetten tot angst en afkeer van vreemdelingen een middel dat al duizenden jaren door machthebbers wordt gebruikt. Het volk moet tot de overtuiging worden gebracht dat het voor zijn welvaart, geborgenheid, zekerheid, veiligheid door de politieke elite beschermd moet worden tegen vreemdelingen, gevaarlijke ideologieën en andere oorlogszuchtige natiestaten.

Alleen dan is het volk bereid zich verregaand te laten controleren, haar privacy en vrijheid op geven en te accepteren dat een kleine elite zich gruwelijk ten koste van het volk verrijkt. Dat is bepaald niet de open samenleving die Popper voor ogen stond. Popper zou niet naar Zatopia gestuurd willen worden Op de achterflap van het boek staat dat Halsema aan de hand van de ideeën van Popper een antwoord probeert te vinden op een onverminderd dringende vraag: Popper zou tegen het utopisch vergezicht van Halsema hebben aangevoerd: Poppers open samenleving staat voor diversiteit Het ideaal van Poppers open samenleving gaat in de eerste plaats uit van diversiteit: Dat betekent dat niemand er op uit moet zijn zijn cultuur en identiteit aan anderen op te dringen, dus ook de autochtone meerderheid niet.

Hij onderkent dat er lieden zijn die het daar moeilijk mee hebben, maar die moeten zich daar maar over heen zetten ter wille van de vrijheid die wij voor iedereen nastreven. Maar wat doet Halsema met Poppers idee van de open samenleving? Waarom niet stuksgewijs afbouwen van grenzen?

Het veranderen en ontwikkelen bij stukjes en beetjes, zodat je kan bijsturen en de kans op onverwachte gevolgen zo klein mogelijk is. In plaats van het stuksgewijs afbouwen van hekken spannen Europese regeringen en de EU zich in om nog veel meer hekken te plaatsen en die hekken steeds meer te verschuiven naar de landen waar vluchtelingen vandaan komen.

Globalisering is alleen voor rijke westerse mensen en bedrijven De vraag hoe naties de leefwereld moeten inrichten zodat er geen burgers het slachtoffer worden van een globaliserende wereld wordt door Halsema beantwoord door de globalisering aan vluchtelingen te ontzeggen.

Globalisering is voor rijke westerse mensen en bedrijven. Die gebruiken hun macht en hun geld om zich toegang te verschaffen tot de hele wereld. Voor vakantie, om er te wonen, er bedrijven te vestigen en voor een appel en ei grondstoffen uit de bodem te halen, grond te kopen en de arme bevolking daar te verdrijven.

Globalisering is ook in de visie van Halsema niet voor mensen die op de vlucht zijn voor geweld waarin rijke westerse landen een belangrijk aandeel hebben en niet  voor arme sloebers waarvan het bestaan wordt bedreigd en onmogelijk gemaakt door klimaatverandering waarin het rijke westen een groot aandeel heeft, door grondroof, oneerlijke concurrentie, omkopen van lokale bestuurders, het opzetten en van wapens voorzien van subversieve bewegingen die regeringen van arme landen moeten verhinderen zich minder door de belangen van westerse landen en bedrijven te laten leiden.

Globalisering is niet voor vluchtelingen, die moeten naar Zatopia, want wij kunnen onze welvaart niet op onverantwoorde manier op de tocht zetten.

Onbegrijpelijk en teleurstellend Wat het betoog van Halsema extra onbegrijpelijk en teleurstellend maakt is dat zij niet alleen een vooraanstand lid is van GroenLinks, maar ook  bestuursvoorzitter is van de Stichting Vluchteling en er in haar boekje blijkt van geeft heel goed op de hoogte te zijn van het gruwelijke leed van vluchtelingen die door hekken worden tegen gehouden die er ook volgens haar moeten blijven staan. Claire Rodier, Xénophobie business. A quoi servent les contrôles migratoires?

Parus La Découverte De Haat tegen het Westen, het verhaal van de economische oorlog tussen arme en rijke landen,. Politici als Asscher, Buma, Pechtold, Segers en Wilders hebben geen goed woord over voor de bekladding van de voordeur van Thierry Baudet en voegen zich in het verontwaardigde koor van de Telegraaf, de Dagelijkse Standaard, maar ook de NRC.

De meest milde kritiek is van Opzij en van Anne Fleur Dekker: Voor het middel van de bekladding van de voordeur van Baudet is er vrijwel geen bijval.

De kritiek spitst zich toe op twee punten: Is de actie effectief en zijn er geen meer passende middelen? Is de actie betamelijk , omdat begrip maar eens te gebruiken dat gebruikt wordt in de omschrijving van de onrechtmatige daad 2.

Effectiviteit Om met de vraag naar de effectiviteit te beginnen. Tegen elke actie, argument, discussie of tactiek kan je wel aanvoeren dat het misschien niet effectief is. Het schrijven van ingezonden brieven is zel­den effectief, ook als ze geplaatst worden. Politici die ze zouden moeten lezen nemen namelijk de tijd niet om ze te lezen omdat de conclusies ze niet aanstaan of omdat ze het te druk hebben met twit­teren. En waar politici geen aandacht aan besteden, dat haalt ook meestal de media niet.

Wat ook zelden effectief is, is aangifte doen van belediging of discriminatie. Of bezwaar maken en beroep instellen bij de bestuursrechter tegen een besluit van de burgemeester om niet te handhaven tegen overlast en seksuele intimidatie op straat.

Wat helemaal niet effectief is, is probe­ren politici niet alleen Baudet of Wilders er met redelijke argumenten van te overtuigen dat ze on­gelijk hebben. Daar hebben ze immers geen boodschap aan. En wat ook niet effectief is, is preken voor de eigen parochie op facebook. In onze democratie wordt er wel geluisterd naar meningen die maar een beetje afwijken van wat in de politiek en in de media geldt als serieus argument.

Meningen die daar fundamenteel van af­wijken worden echter afgedaan als onrealistisch en naïef of stuiten op een muur van onverschil­ligheid. Vrouwen zouden natuurlijk eigenlijk nooit aan seks mee moeten hoe­ven doen, ook niet betaald, als ze daar geen zin in hebben.

Dat is echter zo ver verwijderd van de reali­teit, dat wordt niet op de politieke agenda gezet. In Zweden wordt de klant van de prostituee ver­volgd, daar hoef je in Nederland niet over te beginnen. Sinds is seks waar dwang aan te pas komt ook bij niet-fysieke dwang wordt dat gedefinieerd als verkrachting binnen het huwelijk en de relatie strafbaar. Er worden 24 aangiftes van verkrachting gedaan per week, maar het echte aan­tal schijnt 8 keer hoger te zijn.

Bij verreweg de meeste verkrachtingen is de dader bekende van het slachtoffer. Wil je het probleem op de politieke agenda krijgen, dan moet je dus wel met taarten gooien of deu­ren bekladden.

De vraag is of je de radicale feministen een verwijt moet maken dat ze op een andere manier het probleem niet op de agenda krijgen. Overigens is het maar de vraag of het bekladden van de deur van een Baudet of de ambtenaar die verantwoordelijk was voor het uitzetten van uitgeprocedeerde asielzoekers niet effectief is.

De ra­dicale feministen zijn er met hun actie in geslaagd de weerzinwekkende uitlatingen van Baudet nog eens goed onder de aandacht te brengen. En het zou heel goed zo kunnen zijn dat het daardoor tot steeds meer men­sen doordringt dat Baudet er hele nare en griezelige opvattingen op na houdt en verspreidt. Je komt daar moeilijk achter omdat redelijke en aardige mensen niet zo de nei­ging heb­ben om hun mening van de daken te schreeuwen. Wat de zwijgende meerderheid vindt is vaak niet hetzelfde als wat de schreeuwende minderheid beweert.

De uitlatingen van Baudet zijn dermate weerzinwekkend dat misschien veel mensen juist wél vinden dat het middel van de bekladding terecht is, maar dat niet zeggen omdat prominente politici de bekladding met veel verontwaardiging veroordeelden. Dat onbetamelijke middelen als bekladding, boe roepen, belachelijk maken, beledigen, uitschelden, orde verstoren, werkbelemmering, ongeoorloofd betogen, kalken van leuzen op straat, het uitstor­ten van mest voor het stadhuis, imagobeschadiging van malafide huisjesmelkers, bezetting van open­bare gebouwen, kraken van leegstaande panden kortom alle acties waar tegen in wordt gebracht  dat onze democratie voldoende mogelijkheden biedt om door redelijk argumen­teren een probleem op de politieke agenda te krijgen niet effectief zouden zijn is in zijn algemeenheid niet waar.

De bezetting door studenten van het Maagdenhuis in heeft belangrijk bijgedragen aan de demo­cratisering van de universiteit.

Dat dat naderhand verwaterd is doet daar niets aan af. De inbraak van Wijnand Duyvendak in in het ministerie van economische zaken, waarbij plannen werden buit­gemaakt en geopenbaard voor nieuwe kerncentrales, was een groot succes. Het op grote schaal slopen van woningen en stadsdelen in de er jaren werd voorkomen door ze te kraken en te bezetten.

De voorgenomen sluiting van de abortuskliniek Bloemenhove werd af­ge­blazen doordat activisten de kliniek bezetten en de inval onmogelijk maakten. De regering besloot daarna geen vervolging in te stellen bij een abortus binnen 13 weken. Als het gaat om een actie tegen een politicus die door zijn publie­ke functie in de gelegenheid wordt gesteld om weerzinwekkende en vooral voor  vrouwen en migranten kwetsende opvat­tingen te propageren is bekladding van zijn voordeur waarschijnlijk bijzonder effec­tief, effectiever dan politici bereid zijn om toe te geven.

Betamelijkheid Dan de vraag naar de betamelijkheid. Dat is waar de geciteerde politici zich het meest druk om maken. Dat zou horen bij de vrije meningsui­ting. Daar komt dan het argument bij dat Baudet geacht wordt, omdat hij politicus is, een mening te geven die onder een flink deel van het electoraat leeft en dat dat er recht op heeft een mening uit te dragen, ook al is die mening geheel in strijd met onze zo geprezen normen en waarden.

De voorstelling van zaken dat het in het geval van Baudet slechts gaat om een mening is niet juist. Het feit van de ongelijk­heid van de sekse wordt er door de uitlatingen van Baudet nog eens flink ingewreven. Vrouwen die verkracht zijn moeten uit de uitlatingen van Baudet begrijpen dat er onder hen zijn die daar heimelijk van genoten.

Woorden kunnen net zoveel kwaad doen als een stomp in je maag. Woorden kun­nen bedoeld zijn en overkomen als een gebaar van verachting. Sinds wanneer wordt onder de vrijheid van meningsuiting verstaan het recht om mensen met woorden in hun maag stompen en te verachten?

Baudet is een politicus die er bovendien prat opgaat een intellectueel te zijn. Veel sim­pele mannen die altijd al dachten dat vrouwen graag tegen hun zin seks hebben zullen in de uitlatingen van Baudet een rechtvaardiging zien voor hun bejegening van vrouwen.

Zolang meningen alleen maar meningen zijn zouden die ook alleen met meningen kunnen worden bestreden. Dat wil zeggen, als de media en de politiek  ook aandacht zouden besteden aan meningen die kritisch zijn ten aanzien van de dominante mening. Maar als meningen die te berde worden gebracht in feite beledigingen en ver­ach­tingen zijn en aanzetten tot vernederende behandeling en als de kritiek daarop in de media en in de politiek nauwelijks serieus worden genomen valt niet in te zien waarom het onbetamelijk zou zijn om ze anders dan door middel van redelijke argumenten te bestrijden.

Je zou wel de eis kunnen stellen dat het middel niet disproportioneel is, maar het  valt niet in te zien waarom het bekladden van de voordeur van Baudet dat zou zijn.

De schade of het leed dat hem daardoor wordt toegebracht is bepaald minder dan dat van de verkrachte vrouw die te ho­ren krijgt dat ze niet moet klagen omdat ze er heimelijk van geniet en iemand die er voor kiest in een publieke functie zijn meningen breed uit te meten en probeert daar steun voor te krijgen moet er tegen kunnen dat zijn voordeur wordt beklad. Repressieve tolerantie Betamelijkheid is een kwestie van regels en gedragsnormen. Die regels en gedragsnormen zijn niets anders dan conventies afspraken.

De opvatting over wat betamelijk is en wat niet verandert voortdurend. Ooit gold staken als onbetamelijk en was zelfs strafbaar. De vraag wat betamelijk is en wat niet is een politieke strijdvraag. Onder invloed van het activisme in de jaren 60 begin werd de grens van het onbetamelijke wat opgeschoven, zodat stakingen, bezettingen, demonstraties, provocaties en demonstraties minder vaak met politiegeweld uit elkaar werden geslagen en prominente activis­ten wisten door te dringen in de kaders van politieke partijen, vakbeweging en gesubsidieerde!

Daarop volgde een reactie. Onder het mom van democratisering werden regels en procedures be­dacht en in de wet vastgelegd die burgers de mogelijkheid zouden bieden van redelijke overleg, in­spraak, bezwaar en beroep. Allemaal regels en procedures die alleen geschikt zijn voor mensen die kennis hebben van die ingewikkelde regels en procedures inspraakbegeleiders, juristen, ambtena­ren en er niet tegen opzien en er zelfs hun brood mee verdienen om jaren te vergaderen en aan procedures mee te doen die niets veranderen.

Regels en procedures bovendien die in de loop van jaren steeds verder zijn uitgehold. Manieren dus waar de politici zich niets van hoeven aan te trekken omdat ze er niet eens iets van merken, laat staan er last van hebben. Marcuse had nog niet bedacht dat regels en procedures die ontwikkeld heten te zijn om te zorgen dat kritiek en klachten van het gewone volk door de politieke elite worden gehoord functioneren als een middel om de burger juist te ontmoedigen zijn mening te geven en tegen de burger kunnen worden gebruikt als hij toch naar het middel van de actie grijpt om hem of haar onbetamelijk gedrag te kunnen verwijten, voor terrorist te kunnen uitmaken en te kun­nen vervolgen.

De radicale feministen die de deur van Baudet bekladden hebben ook om die reden juist goed werk gedaan. Als onrechtmatige daad worden aangemerkt een inbreuk op een recht en een doen of nalaten in strijd met een wettelijke plicht of met hetgeen volgens ongeschreven recht in het maatschappelijk verkeer betaamt , een en ander behoudens de aanwezigheid van een rechtvaardigingsgrond. Discriminatie op grond van ras, huidskleur, nationaliteit en geloof geldt als onbeschaafd.

Daarom grijpen islamofoben het argument aan dat vreemdelingen een bedreiging zijn van onze westerse cultuur. Wat opvalt is echter dat lieden die roepen dat onze westerse cultuur wordt bedreigd door migranten en vluchtelingen daar zelf weinig van moeten hebben. In zijn column schrijft Cliteur terecht dat de rechtsstaat, de democratie en mensenrechten essentiële ingre­diënten zijn van de westerse cultuur.

Interessant is dat de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens UVRM werd vastgesteld in zonder inbreng van islamitische staten toen veel van die staten nog zuchtten onder koloniaal bestuur en vooral vanuit een westerse visie op mensenrechten werd geformuleerd.

Inderdaad, zoals Cliteur schrijft: Neder­land is vaak door het EHRM op de vingers getikt. Dat wijst erop dat die westerse cultuur hen niet echt aan het hart gaat maar dat ze een argument zoeken tegen vreemdelingen, in het bijzonder vreemdelin­gen met een islamitische achtergrond. Evenmin consequent is dat islamofoben voorgeven dat het hen om het behoud van de westerse cul­tuur gaat maar zich tegelijk opwerpen als verdedigers van de ouderwetse nationale staat.

Immers,  als gezegd, het na de WO II in verdragen vastleggen van mensenrechten en het oprichten van supranationale organisaties was niet alleen bedoeld om nationale staten van het voeren van oorlogen af te houden, maar ook om burgers te bescher­men tegen de tirannie van hun eigen nationale staat.

Kortom, partijen en ideologen die zich keren tegen het toelaten van migranten en vluchtelingen bedienen zich ten onrechte van het argument van de westerse cultuur. Ze moeten er eigenlijk weinig van hebben. Tot pak weg werd het als onbeschaafd beschouwd te pleiten voor nationalisme. En daarmee was nationalisme, 60 jaar na de verschrikkingen van WO II weer acceptabel geworden.

Volgens artikel 33 van het Verdrag betreffende de status van vluchtelingen is het verboden vluchte­lin­gen terug te sturen naar een land waar hun leven of vrijheid wordt bedreigd.

Vluchtelin­gen beletten uit landen te vluchten waar zij gevaar lopen en beletten de Middellandse Zee over te steken komt op hetzelfde neer als terugsturen. Dat druist in tegen het Verdrag uit , maar stuit bij de huidige generatie politici in Nederland en de EU nauwelijks op kritiek.

Volgens artikel 25 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens heeft iedereen, waar ook ter wereld, recht op onderdak, voeding, kleding en medische zorg. Ruim 60 jaar later lijdt, volgens de FAO UN organisatie voor voeding en landbouw 1 miljard mensen aan ondervoeding. Volgens Unicef sterven er elk jaar 10 miljoen kinderen onder de 5 jaar, in de meeste gevallen door honger.

Wat maakt dat ondervoeding in de wereld niet uitgebannen wordt maar juist toeneemt? Het Westen dwingt arme landen handelsbelemmeringen achterwege te laten, zodat de agrobusiness uit de VS en Europa met sub­sidies en belastingvoordelen de lokale landouw in arme landen kapot kan concurreren om vervolgens de prijs van hun geïmporteerde voedingsmiddelen op te schroeven.

Westerse mogendheden houden of brengen dicta­to­riale regimes in arme landen aan de macht die bereid zijn westerse ondernemingen te laten profiteren van goedkope grondstoffen, goedkope arbeid en vruchtbare grond.

Honger is vaak het gevolg van klimaatverande­ring en van oorlogen die vooral een gevolg zijn van de obsessie van het westen met economische groei en de geopolitiek met betrekking tot met name aardolie. De westerse cultuur, waarin de rechten van de mens en de democratie volgens Cliteur een belangrijke plaats in­nemen, wordt niet door vreemdelingen bedreigd maar door de welgestelde elites in het westen die kennelijk menen dat universele mensenrechten alleen gelden voor mensen in het westen en dat alleen voor de mensen daar die niet in armoede leven en voor hun rechten kunnen opkomen.

Wie de westerse cultuur als een argument tegen de komst van vreemdelingen gebruikt verwart de strijd voor het behoud van de westerse cul­tuur met die voor de bevoorrechte positie van de welgestelde elite in het wes­ten. Dat bedrag was bedoeld als contributie omdat ik lid wil worden van die vereniging. ING motiveert haar weigering als volgt:. Deze beslissing is van invloed op: Ik heb mij over de weigering bij de ING beklaagd op Dat ING een overschrijving weigert te doen aan Initiativa Cuba Socialista, maar er kennelijk geen probleem in ziet om Cuba Glasnost als rekeninghouder te accepteren is niet consequent.

Het enige verschil tussen Initiativa Cuba Socialista enerzijds en Cuba Glasnost anderzijds is een verschil in appreciatie van de zittende regering. Initiativa Cuba Socialista is pro de socialistische regering van Cuba, Cuba Glasnost is tegen die regering. Ik ben van mening dat het voor ING niet zou mogen uitmaken wat mijn politieke voorkeur is en dat ik met mijn voorkeur voor het Cubaans socialisme op dezelfde manier behandeld moet worden als Cuba Glasnost die niets moet hebben van het Cubaans socialisme.

Door te weigeren mijn contributie over te maken aan Initiativa Cuba Socialista maakt ING inbreuk op mijn recht om mij aan te sluiten bij de vereniging van mijn politieke voorkeur recht van vereniging en op mijn recht mijn politieke voorkeur te volgen.

Hoewel dat aan de principiële kant van de zaak niets afdoet wil ik er op wijzen dat banken die zich niet schuldig maken aan politieke discriminatie in de praktijk van het internationaal betalingsverkeer veelal van de ING afhankelijk zijn.

Ik verzoek u de handelwijze van ING te veroordelen omdat die in strijd is met het grondrecht op vereniging en politieke overtuiging.

Voor wie het ernstig neemt met westerse waarden als democratie, de rechtsstaat en de mensenrechten moet het moeilijk zijn om het Westen niet te haten.

Ben is een Chanees die Cliteur 30 jaar geleden ontmoette op het strand van Labadi beach Ghana en erg trots was op zijn land. We zijn gaan denken dat we niet arrogant mogen zijn, niet eurocentrisch. Als Cliteur zegt dat wij de Ben in ons zijn kwijtgeraakt, bedoelt en schrijft hij: Op de column van Cliteur valt o. Om aan te geven wat hij met westerse cultuur bedoelt, noemt hij de Verlichting, democratie, rechtsstaat en mensenrechten.

Ik ben ook gehecht aan de westerse cultuur zoals Cliteur die aanduidt, maar ik voel geen liefde voor en ben niet trots op het land waar ik toevallig geboren en opgegroeid ben. Ik zie ook niet waarom het één noodzakelijk met het ander verbonden is. Onze regeringen hebben de mond vol over westerse waarden, maar handelen daar niet naar. De Eerste Kamer heeft het wetsvoorstel verworpen dat een eind moest maken aan de strafrechtelijke immuniteit van overheidsdienaren. Morbi auctor, mauris at condimentum aliquam, arcu augue porttitor tortor, ac varius urna mauris a diam.

Nulla lacinia aliquet odio ut pretium. Als u twijfelt om een borstvergroting te ondergaan. Neem van mij aan om dan niet zo lang te wachten als ik heb gedaan. Ik ben een vrouw van 44 jaar die haar hele leven al een borstvergroting wilde. Had ik het maar 20 jaar eerder gedaan!!! Elke keer had ik wel een ander excuus verzonnen. En mijn omgeving stond er nooit achter.

Daar moet je je dus nooit wat van aantrekken heb ik nu wel geleerd want dat is gewoon bezorgdheid dat er iets mis kan gaan. Maar het hele leven is een risico en zo kom je dus tot niets. Totdat ik op een dag opstond en er genoeg van had!!!! Ik ben het waard dacht ik en ik voel me geen volwaardige vrouw met cup A. Toen ik bij Wouter van der Pot op consult kwam was het voor mij helemaal zeker nu komt er niets meer tussen. Alleen deze man mag mijn operatie uitvoeren.

Ik wilde grote borsten en twijfelde of dat niet overdreven zou zijn. Deze chirurg zei dat het prima bij mijn lichaam paste en dat er genoeg ruimte zou zijn in mijn borst om de operatie goed te kunnen uitvoeren.

Alle vragen die ik stelde werden heel rustig en zorgzaam beantwoord. Eindelijk iemand die mijn wens serieus nam. Zeer geduldige en kundige chirurg die erg bezeten is van zijn vakgebied dat hij niets liever wil dan het beste resultaat te behalen. Ik heb de operatie 22 September ondergaan en ben nu de meest gelukkige vrouw op aarde. Als ik nu in de spiegel kijk vind ik mijzelf mooi en daardoor voel ik mij moeder van twee fantastische zonen maar ook vooral een aantrekkelijke vrouw.

Ik weet pas nu dat geest en lichaam zo erg sterk met elkaar verbonden zijn dat iets veranderen aan je zelf dmv van plastische chirurgie zeker op invloed is op je gehele bestaan.




Sex in zuid holland sex massage nederland


Nu is besloten om het kantoorpersoneel elders op het terrein te huisvesten, zodat de bovenste verdiepingen volledig voor de cadetten wordt.

Met als gevolg een ingrijpende verbouwing: De academie bestaat uit militairen en burgers in de vaste staf en telt circa studenten en cursisten. De studenten van de NLDA heten cadetten landmacht, luchtmacht en marechaussee en adelborsten marine. De cadetten verblijven tijdens de verbouwingswerkzaamheden in het nabijgelegen Prins Bernard Paviljoen. Dit complex telt bijna bedden. De kans is groot dat Defensie dit paviljoen op termijn gaat afstoten. Het gebouw heeft een logies functie.

De opdracht omvat; het vervangen van de ramen m2 , herstellen buitengevels, renoveren doucheruimten m2 , binnenschilderwerk ca. Uitvoering in 5 fases.

Met E- en W- installateurs worden binnenkort de contracten getekend. Het Kasteel staat in de top van de Rijksdienst voor de Monumentenzorg.

Eerste publicatie door Jeroen Kreule op 19 dec Lees verder 8 jun nieuws Premium. Lees voordat u gaat reageren de spelregels. Meer werk voor gww-aannemers, minder voor kantorenbouwers 8 jun. Eenvoudig kosten besparen op bouwproducten: Procurement geeft inkoop extra status: Van boekhouder tot bouwkundige: Oude heer ontmoet jonge dame 9 mei. Restauratie kan sneller door 3D-scan 8 mei. Goede bewonerscommunicatie haalt angel uit renovatieproject 3 mei. Hoe BIM volwassen werd 25 apr.

Doodlopende weg 8 jun. Ontdooien voor de conceptenboulevard 7 jun. Ik zag hoe je voor een dubbeltje een kies en voor vijf cent een tand kon laten trekken. Ik zag kwakzalvers hun eigengemaakte medicijnen aan de man brengen. Ik zag oude vrouwen vreemde dingen verkopen aan vreemde mensen, foeten van herten en andere zoogdieren in sterk water of wijn, kadavers, darmen en meer van dit soort dingen. Ik zag een verkoper poppen blazen van gesmolten suiker.

Ik kon uren kijken naar de veelsoortige vissen die werden verkocht, de vogel- en speelgoed-verkopers, alles fascineerde mij. Ondanks vele vermaningen was ik dagelijks op de pasar te vinden. Ik zag zoveel interessante dingen uit een wereld die ik maar ten dele begreep. Stak mama niet altijd uien en tjabé aan een lidi in de grond als het bleef regenen? En waarom begroef men een geitenkop bij de waterput toen we ons huis gingen bewonen?

Waarom werden op de spant van het dak, toen de pannen gereed stonden om gelegd te worden, de gouden banaantjes en de suikerrietstangen opgehangen toen ons huis in aanbouw was? Raadsels waar ik in mijn eigen wereld voor stond, een dubbele wereld van wijsheid, die van de ouden en van de wetenschap; ik leerde immers natuur- en scheikunde, de wetten van de zwaarte- en de aantrekkingskracht… Zo was ik mij bewust van mijn leven op de rand van twee werelden, en het ergste was dat ik steeds een keuze moest doen.

Ik moest tegen de Jappen vechten. Het waren angstige dagen, eerst op Bandung de eerste luchtalarmen, dan naar Tjipatat in stelling. Elke dag wacht doen, elke dag schieten, meedoen met veldoefeningen, verkennen en patrouilleren.

Een leven zonder rust. Geruchten en een defaitistische stemming vullen het bestaan — eindelijk landden de Jappen. Er werd plaatselijk gevochten, nog een paar dagen hield het leger het uit, en we capituleerden. Nieuwe spanning, nieuwe ervaringen als krijgsgevangene, eerst de nachtelijke tocht door de bergen in de hoop veilig thuis te komen; onderweg de confrontatie met de overwinnaars.

Een spannende reis per schip, terwijl geallieerde boten loerden op Japanse konvooien. Het kamp in Singapore, gevolgd door een reis naar Malakka.

Een vijfdaagse voettocht door Siam. Om tenslotte te werken aan de Birma-spoorweg. Ik heb onnoemlijk veel slaag gehad. Eens werd mijn dagboek met tekeningen ontdekt, wat me een aftuiging ter plaatse heeft bezorgd. Ik hoop duidelijk te maken dat mijn werk wordt geboren uit onrust: De Indo-cultuur was arm maar vitaal. Het Indische leven was omringd en bezwangerd van mystiek. Elke daad had zijn parallel in de geesteswereld daarbuiten. Bewust en onbewust werden geloof en bijgeloof dooreen beleefd, en omdat emoties regeerden over de rede waren misverstanden, binnen maar vooral buiten het eigen patroon, een ware last.

Natuurlijk heeft zulk een gedrag gevaarlijke kanten, want wij kunnen emotioneel tekeer gaan en daarbij het oog op de realiteit verliezen.